İnsan & Hayvan

Yeryüzünde yaşayan en vahşi, en ölümcül, en tehlikeli ve en kötü canlı hangisidir?

Aslan değil. Timsah da değil. Yılan ya da köpekbalığı hiç değil. Cevap: İnsan. Hayvani içgüdülerin hepsine birden sahip olup da üstüne üstlük düşünebilmesi nedeniyle, insan. Pekçok kişinin buna itiraz edeceğine eminim. Anti-hümanist olmakla, tanrının yarattığı en yüce varlığın karşısında kendisini üstün gördüğü için secde etmeyen şeytana yakın olmakla suçlanabilirim. "Herşey insanlar için yaratılmıştır, tüm varliklar insana hizmet eder" düşüncesi elbette ki dini inançları olan insanlar tarafından savunulur. Bu bakımdan inançsız olarak da görülebilirim. Ancak bu çelişkili insanlar yeri geldiğinde "insanoğlu çiğ süt emmiş" ya da "babana bile güvenme" gibi deyimleri kullanmaktan da geri kalmazlar. Eh, aklın yolu bir, insanoğlunun kötü bir canlı olduğu (olması gerektiği gibi kendisini hayvanlardan ayıran düşünebilme özelliğini kullanıp iyi bir canlı olamadığı ki bunu başaranlara zaten evliya diyoruz) herkes tarafından kabul görmekte aslında.

Hayvan, çiftleşir. Üremesi için gereklidir. Ve bunu belli bir racona göre yapar, önce kur yapar, vb. İnsan, tecavüz eder. Üreme amacı güttüğünden değil. Zevk için.

Hayvan, öldürür. Ya doğası gereği yemek yemesi gerekmektedir ya da kendini koruması. İnsan, katleder. Sistemli bir şekilde Autschwitz'e yollayıp binbir işkenceyle yapar bunu. Petrol için çocukların ölmesini içi kaldırır.

Yaşayan her hayvanın ekolojik düzen içerisinde doğal dengeyi korumakta bir rolü vardır. O sevmediğimiz, şaaak! diye üzerine gazeteyi yapıştırıverdiğimiz kara sinek bile kaç çeşit bitkinin soyunun devamına yardımcı olur. İnsan ise küresel ısınmaya neden olacak, kendi sonunu getirecek kadar zarar vermiştir dünyaya. Kara sinek karşısında insanın değerine bakın.

Bilinçli olarak kötülük yapabilen tek canlı insandır.

Bir hikaye geldi aklıma. İnsanoğlunun "çiğ süt emmişliği"ni, kibirini özetleyen bir hikaye. "Kibir, şeytanın en sevdiği günahtır", bu arada (Al Pacino, Şeytanın Avukatı).

Tanrı önce eşşeği yaratmış. Ve ona demiş ki:

"Bak, sen şu andan itibaren eşşoğlueşşeksin, görevin insana hizmet etmek. Onun eşyasını, kendisini taşıyacaksın, sana çüş diyince duracaksın, ama ismini hakaret olarak kullanacak, bunu da bil. Al sana 80 sene ömür."

Eşşek dehşete kapılmış: "Aman Tanrım, hem o kadar hizmet edicem, o kadar şeye katlanıcam, hem de o kadar uzun yaşıycam. Yok kalsın, 20 sene ömür yeter bana."

Tanrı "peki" demiş ve akabinde köpeği yaratmış. Köpeğe de demiş:

"Seni insanoğlunu koruyasın, ona bekçilik edesin diye yarattım, sırası geldiğinde kendi canını bile feda edeceksin, kurda kuşa karşı insanı koruyacaksın. Dövse de sövse de sadık kalacaksın. İsmini hakaret olarak kullanacak olsa bile. 80 sene de ömür sana."

Köpek de "aman Tanrım, yapma, bunlara o kadar katlanamam, 20 sene ömür yeter bana".

Tanrı üçüncü olarak Maymunu yaratır. Ona da der ki:

"Bak seni insanoğlunu eğlendiresin diye yaratıyorum, şebeklik edeceksin, görevin bu, insanı güldüreceksin, soytarısı olacaksın".

Maymun da 80 yıllık ömür yerine 20 yıllık ömür sürmeyi tercih etmiş ve nihayet Tanrı, İnsan'ı yaratmış. Ona şöyle demiş:

"Ey kulum, seni yaratmadan önce tüm dünyayı ve canlıları sana hizmet etsin diye yarattım. Eşşek yükünü taşıyacak, köpek sana bekçilik edecek, seni koruyacak, maymun da seni eğlendirecek. Sana 20 yıl da ömür veriyorum".

İnsan şaşkınlıkla "ama Tanrım", demiş, "madem böyle güzel, rahat bir hayat yaşayacağım, hizmetçilerim, soytarım bile var, 20 yıl bana yetmez, 80 yıllık ömür ver bana".

Tanrı, insanın bu açgözlülüğü karşısında ona güzel bir ceza vermiş. O gün bugündür insan, hayatının ilk 20 yılını insan gibi, sonraki 20 yılını eşşek gibi çalışarak, bunu takip eden 20 yılını köpek gibi onun bunun kapısında, kalan 20 yılını yani yaşlılık dönemini de onun bunun şebeği olarak geçiregelmiş...

Benim gibi evliya olamayacak kadar gündelik yaşamda karşısına çıkan insanla ilgili hemen her duruma sinirlenebilen, ruhunu eğitememiş insanlar için insan bir numaralı düşmandır. Belki de evliyalar dünya işleriyle evliya olabilmek için ilgilenmiyorlardır. Ya da tam tersi, insanların yaptıklarını insan olmaya yakıştıramadıklarından, bu durum karşısındaki utançtan öylesine acı çekiyorlardır ki bu çile onların ermesine neden oluyordur. Öyle ya da böyle: en kötü hayvan bile masumdur, en saf insan bilinçli kötülük potansiyeline sahipken...