Durgunluk Evresi

Şu an içinde bulunduğum aşamayı bu şekilde niteliyorum. Herkesin hayatta bir kez olsun böyle bir mola verdiğine inanıyorum. Aksi halde psikolojik bakımdan sağlıklı olmak bence mümkün değil. İçinde bulunduğumuz gidişat, ki bu eğitim olabilir, iş hayatı olabilir, evlilik ya da ciddi bir beraberlik olabilir, olaylara objektif bakmamızı ve kendimizi dışarıdan değerlendirip aslında gerçekten ihtiyacımız olan şeyleri görmemizi engelleyen bir çark. Çarkın dışına çıkmak için de bir ara vermeye ihtiyaç duyarız. Yoksa insanlar neden tatil yapsın, değil mi? Tatiller bile çarkın içinde yer alıyor olabilir, bu arada. Ben gerçek bir tatilden söz ediyorum. Bir durgunluk evresinden.

Bu evreye giriş bilinçsizce oldu bende. Geçmişin izlerini ve üzüntülerini silmeye çalışırken bir yandan da çok ciddi sorumluluklar altına girdim. Yabancı bir ülkede geçici de olsa bir hayat kurmak, çok zor bir doktora teziyle uğraşmak, bunların yanı sıra beni maddi yönden desteklemek için deliler gibi çalışıp çırpınan aileme üzülmek, onlara yük olmamak için saçma sapan işlerde çalışmak, bu işlere kendimi kaptırınca amaçlarımdan uzaklaşmak ve şu ana kadar verdiğim emekleri riske atmak gibi birçok şeyin ağırlığının altından bir anda daralıp "eeeeeh!" diye şöyle bir su yüzüne çıkarıverdim kafamı. Üzerimden attığım bu yığına baktığımda dehşete kapıldım. Kıvıl kıvıl solucanlar, çıyanlar gibi iğrenç bir şekilde hareket eden bu öbeğin içinde beni en çok üzen şey, kendime ne kadar zarar vermiş olduğumdu. Başkalarını düşünmüyorum artık, herkes kendini düşünsün. Zaten Angelus'un da ara sıra üstü kapalı belirttiği gibi ben başkalarıyla kendimden daha fazla ilgileniyorum. Bazı konularda sazan olduğum kesin. Bırak, sana ne, kim ne hali varsa görsün, di mi?

En tiksindiğim ve en korkulması gereken insan tipi "ah ben çok iyi niyetli olduğum için, falan filan..." ya da "temiz kalpli bir insanım ben" türü şeyler söyleyen insanlardır. En çakalları bunlardır. İyiymiş. Hangi köye cami yaptırdın len?

Dolayısıyla kendimle ilgili bu tip birşey söyleyecek değilim. İyilik iddiam asla yoktur ama kimseye bilerek kötülük de yapmam. Bencilimdir, onu da kabul ediyorum ama ustalıklı bir şekilde olayları lehime çevirirken kimsenin de zarar görmesine neden olmam. Hatta bencil olmama rağmen düşünceliyimdir, tanıdığım pek çok kişiden daha fazla. Bu düşüncesiz, sinir, iki laf bile edilmeyecek kişilerin hayatta bana bir iyiliği olduysa o da artık canıma tak ettirip az önce bahsettiğim o kıvıl kıvıl yığının altından hışımla kendimi dışarı atmama vesile olmuş olmalarıdır. Tabii ki herkesin hayatında mecburen bir şekilde iletişim kurduğu ya da karşılaşıp köşe bucak kaçtığı bu gibi gereksiz insanlar olmuştur ve hala da vardır ama bu kişilerin kendinizi çok yakın hissettiğiniz, en azından "bu da kafa bi insanmış" diye ortak noktalarınızı görerek sevindiğiniz kişilerin içlerinden de çıkması bardağı taşırdı bende. Vay be, insanoğlu ne çıkarcıymış. Hayatta yalnızız. Güçlü olmak gerek.

Velhasıl bir durgunluk evresine girdim. Görüşsem de yüzeysel görüşüyorum insanlarla. Artık öyle içten, samimi paylaşımlar yok. Empati eksikliği çeken insanlarla da hiçbir bağım yok. Arkadaş, markadaş, silerim bir kalemde, biter. Düşünceli olmak da edepten, adaptandır. Bu da bir terbiyedir. Aptallarla iletişim kurmaktan bıktım. Sinirime hakim olamayıp gerçekleri yüzüne söylediğim kişilerin karşısında bile üslubum yüzünden suçlu duruma düşüyorum. Ağır konuşuyorum ama bilsinler, bir yandan da doğru konuşuyorum. İşine gelmeyen, aptal olanlar, karşılığında kendini mantıklı bir şekilde savunamayacak olanlar küssünler, bozulsunlar istedikleri gibi. Daha önce de söyledim: Aptallarla, edepsiz, terbiyesiz, düşüncesizlerle işim yok bundan sonra. Hepiniz naşşşşşşş!